23-29 juni

En de tweede week zit er alweer op! Het uitdelen van de posters was nogal intens haha. We begonnen 's ochtends op school. We hebben het gebouw van de feeding scheme geschilderd. Onderin hebben we gras gemaakt en we hebben bloemen en vlinders geschilderd. De tweede dag dat we dat gingen doen, zagen we opeens 4 puppy's bij het gebouw. Ze waren ontzettend dun en rilden van de kou. We hebben een dierenasiel in het dorp gebeld en we zouden ze daarheen brengen, maar toen bleek gisteren dat de puppy's aan een van de kinderen zijn meegegeven... We hopen dat zij goed voor de puppy's kunnen zorgen, maar aangezien alle kinderen en hun gezin weinig geld hebben, zijn we er sceptisch over.
Rond half 9 gingen we met de 'bakkie' - zo noemen ze een pick-up truck hier, naar een sportveld, waar de crusade gaat plaatsvinden. Vanuit daar liepen we dan elke dag zo'n 9km door de dorpen om met de mensen uit het dorp in gesprek en ze uitnodigen voor de crusade.
Ik vond het mooi om te zien hoe ontvangend de mensen waren, maar aan de andere kant vond ik het lastig om de armoede te zien. Het zijn vooral donker gekleurde mensen die daar wonen, als gevolg van de apartheid. Ze zijn toen gedwongen om op een aparte plek te wonen, een township, waar nu veel armoede heerst.
Soms zag ik zelfs huizen die je amper een kamer kon noemen, waar ze met het hele gezin op een matras slapen.
We hoorde verhalen dat mannen meerdere vrouwen hebben en hun geld aan drank opmaken, kinderen die worden verwaarloosd en veel mensen die overdag op straat rondhangen, omdat ze geen baan hebben. Mensen verbranden hun afval of gooien het op straat, waardoor er ook een nare geur rondhangt.
Het is natuurlijk hartstikke mooi dat we het evangelie met hen kunnen delen, maar aan de andere kant voel je je ook heel hopeloos.
Wij als witte mensen worden vaak aangekeken in de dorpen. Kinderen noemen ons 'mulungu' dat wit persoon betekent. We mogen als vrouw ook niet alleen het dorp in en moeten met een man erbij de folders uitdelen.
Na het uitdelen van de folders reden we terug naar de school en ging ik vaak naar de feeding scheme om de kinderen te helpen met huiswerk en met ze te spelen.
De meeste kinderen lopen ontzettend achter in school, vaak vooral omdat ze geen Engels kunnen. Je probeert zoveel mogelijk te helpen, maar je weet dat ze op lange termijn hulp nodig hebben.
Savonds spelen we spelletjes of praten we. We hebben het verrassend veel over politiek en andere serieuze onderwerpen, omdat het leuk is te ontdekken dat waar je vandaan komt veel meespeelt in je kijk op de wereld.
Dit weekend was lekker rustig. Zaterdag hebben we een 'prayer walk' voor de crusade gedaan en zijn we de stad in geweest voor wat boodschappen en koffie. De koffie is hier heel goedkoop, voor 2 euro heb je een latte met slagroom:). Vandaag kwamen er allemaal mensen die meehelpen voor de crusade aan, dus we aten met zo'n 20 mensen. Dus ik moet even wennen aan opeens zoveel mensen, niet meer in alle rust ontbijten helaas.
Ik heb geen moment spijt dat ik hier ben. Naast dat het natuurlijk superleuk is, opent het ook mijn ogen. In Nederland kan je makkelijk wegkijken van alle armoede en moeilijke dingen, maar hier moet je het in de ogen kijken en dat is iets waar ik eigenlijk alleen maar dankbaar voor kan zijn. Ik realiseer me dat het super makkelijk is om alleen aan jezelf te denken, maar dat is niet onze opdracht.
'Heb uw naaste lief als uzelf' wordt 8 keer in de bijbel genoemd. En in tal van andere teksten staat dat je anderen hoger moet achten dan jezelf.
Voor nu kan ik daarop focussen en hoe ik in de toekomst op mijn manier iets kan bijdragen, leg ik in de handen van God.
Komende week is de crusade! Ik ben heel benieuwd hoe het gaat zijn. Ik heb veel verhalen gehoord over mensen die genezen worden en mensen die hun leven aan Jezus geven.
Een iets langere blog vandaag, maar ik hoop dat je het leuk vond om te lezen:)